گل این زیبای خلقت آفریدگاری زمانی می تواند به زندگی لبخند زند که باغبانی دلسوز نگهبانش باشد.

هر وقت به رود می نگرم می بینم که در حال رفتن است چون اگر نرود می گند و بوی تعفنش از فرسنگها به مشام می رسدو کسی را یارای تحملش نمی باشد.

کسی می تواند از سراشیبی های تند و نفس گیر زندگی بالا رود و خود را به قله رفیع موفقیت رساند که ایمانی قوی و اراده ای استوار داشته باشد.

موفق و سربلند کسی است که راه را از بیراهه تشخیص دهد.

نور هدایت پروردگاری برازنده کسی است که ایمانش قوی استوار باشد.

تاج مرصع مهر و محبت بر سر کسی نشیند که عاشق باشد.

در پیله تنهایی اسیر شده ام و سر رشته تارهای آزادیم را نمی یابم.

دلم می خواهد وقتی در فضای بیکران ذهنم از سفینه خیالم  فرود می آیم تنها قلم جادوی ام به استقبالم آید.

وقتی طلوع خورشیدی را نظاره گرم به آن می اندیشم که آیا اجازه دیدن طلوع دیگری را دارم.

گل زمانی دست نیافتنی و زیباست که خاری محافظش باشد.