کلمات در وادی ذهنم مانند کودکانی فارغ بال و بی خیال این سو ان سو می روند و من سعی می کنم انها را بگیرم تا مبادا گم شوند و به بیراهه روند.

مومن واقعی کسی است که در سراشیبی های تند زندگی نلغزد و سر نخورد.

دلم می خواهد بهترین و زیبا ترین پیامک دنیا را با تلفن همراه ارتباط با خدا به خالق یکتا ی بی همتا بزنم و بگویم شکرت ای باریتعالی

زیبایی کلام را موقعی پاس می داریم که عفتش را در نظر بگیریم .

برای چیدن بهترین گل محبت خودم را انقدر به آب و آتش می زنم حتی اگر تمام دستانم از خارهایش زخمی شود.

در پیچ و خم زندگی از منیت فاصله می گیرم و به ما شدن لبخند می زنم.

برای کسی که مادرش را از دست داده نباید دل سوزاند بلکه برای کسی که مادر دارد و بی مادر است باید دل سوزاند.

وقتی به چشمک زدن ستاره ای در آسمان می نگرم به آن می اندیشم که  در قلب پر از کینه و نفرت هم نوری برای چشمک زدن هست.

دست نوشته هایم را زمانی به جزیره نجات می رسانم که خواننده ای عاقل بیابم.

دل یتیم را جوری باید بدست آورد که هیچگاه به یاد از دست داده هایش نیفتد.