با عادات بد و ناپسند وارد چاه عمیق و متعفن گناه می شوید.

عادت بد و ناپسند آدمی را وارد جاده نا امنی به نام گناه می کند.

با امید می توان روزنه ای به قلب انسان رو به موتی زد و او را امید وار ساخت تا که از مرگ و نیستی فاصله گیرد و به زندگی لبخند زند.

با امید دلهای سرد و بیروح گرم می شود و روحی تازه در آن دلها دمیده می شود.

امید بهانه زنده ماندن همه موجودات زنده است.

با گناه کردن کار شیطان فریبکار را آسان می کنیم تا راحت و بی دردسر گولمان زند و از جاده انسانیت ما را دور سازد .

با گناه کردن به شیطان اجازه می دهیم تا حاکم مطلق قلبمان شود و برایمان تصمیم گیرد.

با گناه کردن راه شیطان را هموارتر می کنیم تا راحت در قلبمان نفوذ کند.

نا امید و امید هرگز نمی توانند در یک مسیر همراه هم شوند چون راه آنها از همدیگر فرسنگها فاصله دارد.

عزت نفس زمانی با ارزش است که حرمت دیگران را حفظ نماییم و متواضع باشیم و به همه احترام گذاریم و همه را به سوی خود کشیم .