کلام زمانی شیرین می شود که در وصف الله گفته شود.

نفس آدمی تند بادی است وحشتناک و خطر ناک که راه کنترلش را فقط فقط مومن واقعی خدا می داند ولاغیر

کسی که با دعا حاجت روا می شود مطمئنا حزء مخلصین خدایی هستند که حق تعالی از آنها راضی و خشنود می باشد زیرا دعاهایشان بر آورده می شود.

چرا ادمها دائما به نداشته هاییش به درگاه حق تعالی گله مند هستند و ولی به داشته هایی که حق تعالی به او عنایت فرمودند شاکر و شکرگزار نیستند.چرررررررررررررا

ناامید به راهی می رود که در آن پر از سدهایی است که او را از رفتن منع می کند و نمی گذارد راحت مسیرش را ادامه دهد.

با ناامید هرگز نمی توان به تفاهم رسید چون دائما ساز ناامیدی  اش را کوک می کند و به همه می گوید تا به آن توجه کنند.

با پاره تخته ی هر چند کوچک امید هم می توان از گرداب مهیب نا امیدی نجات پیدا کرد و خود را سالم به ساحل امن رساند.

اگر هر فردی خود نخواهد هرگز ناامیدی نمی تواند به او غلبه کند واورا نا امید سازد.

ناامید شبیه کور است وامید وار سعی می کند با کوچکترین روزنه ای راه درست را بیابد وخود را به مقصد برساند و تا مانند نا امید سرگردان کوی وبرزن نشود.

کسی می تواند سرنوشت شوم خود را تغییر دهد که با امید آشتی کند و ناامیدی را از خود دور سازد