شوق زندگی زمانی در آدمی بارور می شود که امیدی برای بهانه زیستن داشته باشد

حقانیت کلام زمانی خود را به نمایش می گذارد که آن را باور نمایم و به دستوراتش عمل نماییم.

کلام زمانی حرمت دارد که به آن اعتقاد داشته باشیم و ارج و قربش را حفظ نماییم .

کبر و غرور دو یار همدیگرند که باعث می شود از آدمی کسی بسازد که دائما منش و رفتار ش مانند حکام زورگو باشد و دائما دلش بخواهد همه زیر دستش باشند .

فخر و تکبر از آدمی تافته جدا بافته ای می سازد که هرگز به خود اجازه نمی دهد با کمتر از خودش معاشرت نماید.

ارتباط خالق و مخلوق در سحرگاهان قوی ترو باشکوهتر می شود .

حال گذشت و تبدیل به گذشته شد با ید آینده را در یابیم و مهارش کنیم تا به بیهودگی نگذرد

با گناه کردن از انسانیت فاصله می گیریم و بدل به شیطانی می شویم که می خواهد همه را از راه راست به بیراهه کشاند

با گناه و معصیت آخرتمان را بخطر می اندازیم آتش جهنم سوزان را به خودمان شعله ور تر می سازیم.

با مهر و محبت می توان آرامش و صلح را به کلبه قلبها ارمغان آورد